Kahapon, gaya ng nakagawian na namin ng asawa ko, nagpunta kaming MOA para ipark si MJ (sasakyan namin) at para makapag dasal sa Baclaran.

Sa daan, di ko maiwasan na tumingin sa mga squatter's area dun sa may Malabon. Mas masahol pa ata ang kalagayan nila sa mga squatter's ng Tondo at Caloocan. Sila, literal na squatter kasi mas malaki pa ata ang kama naming mag asawa kesa sa buong bahay nila. Hapon iyon, kaya pinapatulog nung nanay yung mga anak nya dun sa isang bahay na nakita ko. Asa 4-5 ang anak nyang nagsisiksiksan sa loob nung maliit na bahay at kasama yung nanay. Nakatirik yung napakaliit nilang barong barong sa may tabi ng tubigan, malapit kasi sila sa fishport. Bukod sa napakadumi ng lugar napakabaho pa dala ng amoy ng mga nabubulok na isda.

Di ko mapigilan na mag isip, ano nga ba ang kulang sa buhay nila kung bakit nasadlak sila sa ganung kalagayan? Edukasyon? Trabaho? Swerte?

Sa bagay, paano mo nga naman bibigyan ng edukasyon ang mga taong ni pagkain walang mailapag sa mesa. Paano mo bibigyan ng trabaho ang isang ina kung kulang pa ang maghapon sa pag aalaga sa 4-5 anak nya. Anong swerte pa kaya ang dadapo sa kanila, kung ni pantaya sa lotto wala sila.

Naiisip ko tuloy, mas maswerte naman sila kahit papaano kesa sa mga street children na inabandona ng mga magulang nila. At least sila, may kumakalinga, may gumagabay, kahit kumakalam ang tyan sa gutom sa araw araw na paghihikahos.

Ano pa kayang bukas ang meron ang mga batang yun? Magiging sakit ba sila ng ulo ng bayan, magiging magnanakaw ba sila, mamamatay tao, hostes?

Ano nga ba ang ginawa at ginagawa ng gobyerno para matulungan sila? Dapat ba maging gobyerno nalang ang taga salo nila?

Pagpapakilala

Isang mapagpalayang araw sa iyo kaibigan!

Tama ka, isa tong kaibang "blog" di katulad nung isa ko, kaartehan sa buhay ang laman nun. Ito ngayon, ang mga totoong nararamdaman ko para sa bayan kong mahal.

Mga panunuri ng isang ex-aspiring LFS member, isang muntikan nang maging parte ng mga "rallies" sa Recto. Sa makatuwid, ex na nga, so normal na mamayang Filipino nalang ako. Pero may "say" parin ako dapat diba?

Lumaki kaming magkakapatid sa katamtamang pamumuhay, OFW si Papa, si Mama naman housewife. Mahirap din maging average family, ika nga sa survey, ang mahihirap lalong naghihirap, mayayaman ay lalong yumayaman, so kaming asa average, edi di magkandaugaga sa pagsisigurado na mabubuhay kami ng maayos.

Panganay ako sa tatlong magkakapatid, mas naexperience ko ang lumaking salat sa ginhawa na natatamasa ng mga asa alta sosyedad, pero maayos naman akong lumaki sa gabay ng magulang ko.

Ngayong may asawa na ako, siguro nga mas lumakas ang loob kong mabuhay at lumaban ng patas para narin kahit paano may maipagmamalaki ako sa sarili ko bago ako mamatay na somehow wala akong naagrabyadong mga tao.

Ayun lang ang buhay ko, di man interesting ang life ko kagaya ng iba, dito ko nalang siguro ibabahagi ang kuro kuro ko tungkol sa paligid ko.

Salamat sa iyong pakikibahagi.